Mariska en Ollie naar de kerk

In tegenstelling tot de religie die mijn Mariska de Haas aanhangt geloof ik wel in gelijkwaardigheid, vind ik niet dat dat moeders de vrouw thuis moet blijven om de kroost op te voeden. Ik vind tevens dat ik haar niet mag onderdrukken, haar mening gelijkwaardig aan de mijne moet zijn en ze prima in staat is zelf te beslissen wat ze met haar eigen fragiele lichaam doet. Mariska zelf denk daar heel anders over. En dat is prima. Liefde is….geven en nemen. Ik geef overdag en ‘ s avonds neem ik haar zolang het nog kan. Enfin:”Ollie we gaan naar de kerk.”

En daar gingen we… 

Ik had me voorgenomen dat de enige keer dat ik en kerk nog van binnen zou zien, dit zou zijn wanneer men mij met en crucifix morsdood had geslagen. No way Jantje dat ik daar ooit nog een poot binnen zou zetten. Even later zat ik dus op het ijskoude bankje te bibberen in een vochtig tochthol waarbij je weet dat God verantwoordelijk moet zijn geweest voor de term ‘goatse.’  Terwijl ik mijn goddelijke stoeipoes Maris met een schuin oog aankeek besefte ik dat in oorlog en liefde alles toegestaan is. Keep your friends close and your enemies closer. Ik hoorde een gong, met een billige Aldi-naklank.

De eerste ronde. De eerste ronde. En de eerste ronde is? Kweetniet. Nou, dat weet meneer Ollie wel. De eerste ronde is de opkomst van een of andere lulviool in een Hema-dekbedovertrek. Wat een enorm slechte opkomst. Zowel in de kerk als die van meneer pastoor. Traag. Traag! Dit zou Toon Hermans postuum beter doen, gniffelde ik. Ik tik Mariska aan en vraag: “Zeg poesje, zag ik nu net de inhoud van een poppenwagen onder die rok vandaan komen?” Een demonisch ‘ssssssst’ viel mij ten deel.

Ik weet het niet hoor, ik heb het niet zo op die kerk. Rare bedoeling. Rare toneelstukjes en bovendien een belabberde uitvoering. Slecht gecast. Daarbij die club demente bejaarde die van de pap zijn weggetrokken en vol overgave enorm vals staan te zingen. Ik vind het vreemd. Het woord van God, de blijde boodschap. Helemaal geen blijde boodschap. Zoveel koude zure gezichten, die kunnen nooit aangeraakt zijn door een blijde boodschap van een goede God.

Ik vouwde verveeld mijtertjes van papier uit het programmaboekje dat het koesteren van een nieuw kopieerapparaat verdiende, toen er plots weer op die Aldi-gong geslagen werd. Nou ja plots. Het merendeel van de opkomst zat al geïndoctrineerd op hun knieën. Ik werd geil.

Mariska, mijn Mariska de Haas op haar knieën! Het deed met denken aan enkele dagen geleden toen dit seksuele wezen mijn volle lam God’s oraal tot zich nam, op haar knieen. Ik kan u verzekeren dat een amen er niet meer uitkwam. “Mariska, ik ben geil. Ik wil je. Ik wil je nu, hier en ik wil je hard. Neem me.” Even dacht ik dat Mariska een nieuw bidhouding aan het try-outen was, maar ze zat enorm met haar te tepels te spelen. Te knijpen, te rollen. Yesss! Dat wordt neuken!

De rest van de zemelige hoorzitting heb ik met mijn eigen harde ebbenhoutje uitgezeten. Terwijl we naar buiten schuifelden hield Mariska even stil zodat mijn stijve jongeheer even haar bilspleet toucheerde. Ik knapte haas(t). Terwijl het allesverslindende roofdier in me naar boven kwam keek ik achter om en zag boven het altaar de pin-up van God hangen. Hij keek me aan. Even leek het alsof hij knipoogde…

Wordt vervolgd…

 

Advertenties
Getagged , , , ,

2 thoughts on “Mariska en Ollie naar de kerk

  1. […] This post was mentioned on Twitter by Berend Quest, Judge_Reef. Judge_Reef said: Vrij briljant dit: https://hardkoppie.wordpress.com/2011/01/11/mariska-en-ollie-naar-de-kerk/ […]

  2. christinA eijkhout schreef:

    Je kunt kinderen nooit te vroeg met de geneugten des kerkes laten kennismaken.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: