Einde Mariska de Haas

Wilt u straks nog meer lezen over deze Malle Eppie door wie de kerk in rap tempo leegloopt, klik dan alhier. Of bekijk de hele verzameling aldaar.

 

Voor Jeanine Hennis-Plasschaert

Beste Mariska de Haas,

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Ik zal je niet langer meer belachelijk maken, je niet meer uitvergroten tot een karikatuur en je naam niet verder meer door het slijk halen. De reden van mijn schrijven is echter meer dan dat. Meer dan alleen een mededeling. Ik wil je om vergeving vragen. Ik smeek je mij je vergiffenis te schenken. Dat meen ik oprecht. Ik heb je misbruikt Mariska, en dat spijt me.

Ik heb je misbruikt om er achter te komen wat mijn allergrootste angst is. Ik had je nodig in het proces uit te vinden wat mijn ultieme vrees is, de moeder al mijn vrezen. En ik ben er achter, dankzij jou. Mijn oerangst is op een dag wakker te worden en te beseffen dat ik mijzelf niet meer recht in mijn ogen durf aan te kijken. Dat ik mijn hoofd wegdraai wanneer ik in de spiegel kijk. Dat ik mezelf jarenlang heb wijsgemaakt dat ik een deugdelijk mens ben. En op die ene dag het besef heb, dat dit niet het geval is. Dat ik mijn ziel verkwanseld heb aan mijn ego, mijn leven aan vraatzucht, hebzucht, luiheid, lust, ijdelheid, afgunst en wraak.

Ik ben als de dood te vergeten waar ik vandaan kom. Dat ik als een tijger heb gevochten tegen verleden, heden en toekomst. Bang om te vergeten dat ik sterk ben geworden door vrouwen, meisjes die verkracht zijn. Seksueel misbruikt door vader, oom, broer of geestelijke. De dag dat ik hun verhalen vergeten ben is de dag dat ik mijzelf niet meer durf aan te kijken. Verhalen zo levendig dat ik het vieze zweet van de dader kan ruiken. Een relaas dat door merg en been gaat. Zozeer dat ik mezelf het verworden object voel waarbij met allerhande voorwerpen mijn genitaliën gepijnigd worden.

Ik wil niet vergeten hoe de prelude van de dood ruikt uit de mond van een jonge vrouw die zoveel schuldgevoel kende omdat ze een veilig gevoel had tijdens de verkrachtingen door haar vader. Ik wil niet vergeten dat ze vermist werd, ik wil niet vergeten dat ze gezocht werd en ik wil niet vergeten dat ze dood gevonden werd. Overleden met een foetus in haar baarmoeder die ze niet mocht weghalen omdat ‘de gemeenschap’ daar tegen was.

Mariska, alle verhalen van seksueel misbruik, van gedwongen zwangerschap en verboden abortussen. Alle doodse ellende, de vreselijke horrorverhalen, ik wil ze niet vergeten. Nu niet, nooit niet. Ze hebben me gemaakt tot wie ik ben. Tot een deugdelijk mens die zich tot op de dag van vandaag recht in de spiegel durft aan te kijken. Op de dag dat ik dat verlies Mariska hoeft het van mij niet meer. Daar zit mijn grote angst.

Vandaag schoot die angst als nooit tevoren door mijn hoofd, door mijn hart en mijn maag. Ik zag een meisje lopen, gesluierd met een tas. Onherkenbaar en bang. Ze liep dicht tegen het struikgewas en alleen de abortuskliniek binnen waar ik vlakbij in de buurt woon. Ik moest aan je denken Mariska, meteen. Als een door met bloed doordrenkte rode lap voor een stier. Ik wenste je de hel toe, de hel en veel meer. Tot ik plots tot het besef kwam dat zij soortgelijke verhalen kende als de mijne. Sterker: ze had ze aan den lijve ondervonden. Deze dame had ook als een tijger gevochten, om bang als ze was in haar eentje de abortuskliniek binnen te stappen.

Toen viel mijn puzzel samen en had ik het besef dat zij net als ik zichzelf tot in lengte van dagen altijd recht in de ogen zou kunnen aankijken. En met die wetenschap genas ik mijn ultieme angst. Vaya con dios Mariska…

Advertenties
Getagged

13 thoughts on “Einde Mariska de Haas

  1. Ram schreef:

    Mooi, verder niets aan toe te voegen.

  2. Ram schreef:

    Zal ’t wel missen, dat dan wel weer…

  3. Tota schreef:

    Lieve Ol, je overstijgt hiermee je journalistieke kwaliteiten. Ademloos gelezen. Dit kwam uit je tenen, dat voelde ik door de tekst heen. #Hulde xx

  4. Bas Perik schreef:

    Verdomme, je schrijft beter dan ik! 😉

  5. Biep schreef:

    Helder als platina.
    Een ontroerdende slotsom.

  6. ellenweyenberg schreef:

    Mooi Ollie!

  7. @meelmuisje schreef:

    Tranen….

  8. annemieke vos schreef:

    kort maar krachtig: ONTROEREND MOOI! wat een goed inleving vermogen heb jij! complimenten!

  9. iAnsje schreef:

    Thanks for sharing, lieverd. We wisten dat er een verhaal schuilging achter jouw anti Mariska campagne… Mijn sympathie had je al voordat je jezelf binnenste buiten keerde. Ik hoop oprecht dat deze bijdrage een verschil maakt maar ik vrees dat er nou eenmaal mensen bestaan die geen hart hebben…
    Mariska zelf zal jou vermoedelijk missen. Stel je voor, al die mentions die ze nu niet meer krijgt… Nooit meer de nummer 1! ;))

  10. christinA eijkhout schreef:

    Indringend.

  11. Bas Boeit schreef:

    En toch geloof ik er geen ruk van Ol.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: