Splinters: als Elisabeth huilt

Het mag al geen publiek geheim meer heten dat ik een groot deel van mijn leven heb doorgebracht in internaten, opvangplekken en inrichtingen. De invulling aan redenen zijn even divers als het aantal plekken waar ik ooit opgenomen was. Volgens de ene moeilijk opvoedbaar, de ander houdt het op een trauma. Geniale gekte versus een chronisch aandachttekort. Een breed palet aan stoornissen dat beknopt in de DSM-IV staat samengevat passeerden mijn diagnostische waaier. Zelf label ik het als de beste en meest duidelijke leerschool van mijn leven. Glashard en goudeerlijk.

Hoe diep-tragisch de zielepijnen ook zijn die er geleden werden, hoeveel vreugde en humor er tegenover stond. Moet wel. Anders red je niet, getuige het aantal zelfmoorden in mijn omgeving destijds, die niet meer op twee geautomutileerde handen zijn te tellen. We lachten erom, we lachten het weg. ‘Bungeltje doen’, ‘Koplopertje koppen’ en ‘Teveel snoepjes gegeten’ waren respectievelijk dood gevonden worden aan een touw, voor de trein gesprongen en een overdosis genomen. En na al die dagelijkse uren ellende over misbruik, mishandeling en sadistische manipulaties aan te horen, is zelfs de meest depressieve patiënt toe aan een verzetje. Muziek aan en meeblèren. Hard blèren. Alom favoriete artiesten destijds: Krezip en Acda en de Munnik. Met name de gevoerde eikenhouten kist van Herman van de laatstgenoemde artiesten scoorde hoog op het uithaalgehalte van Patients ‘r Us.

Muziek was de aorta van het geïnstitutionaliseerde leven. Maar niet alleen daar, ook thuis. Thuis was de plek waar je eens in de week, in de twee weken een weekend naar toe ging. Voor velen was dat terug naar de hel, naar de bakermat der ellende. Voor mij de hemel en meer.

Muziek vulde leegte die zo hinderlijk werd volgepompt door teveel mensen in een te volle trein op weg naar dat thuis. Het gaf de rust wanneer de prikkelarme omgeving verruild werd voor de zichzelf door onzekerheid gevoede overschreeuwende maatschappij. En, het vulde de stilgezwegen pijn van het aanstaande gemis wanneer je vriendin je op zondag weer terugbracht naar de Leedfabriek.

Een anderhalf uur durende rit waarbij liefde, gemis, hoop, wanhoop en heel veel verdriet werd weg-gezongen. De laatste kilometers waren steevast weggelegd voor Slaap Zacht Elisabeth, de cover van Acda en de Munnk op Goodnight Elisabeth van de Counting Crows. Waarom? Geen idee. Was er in geslopen. Bij het indraaien van afslag zoveel moest het opstaan.

Tot de dag dat de autoradio het begaf en de ruimte in de blauwe Fiat Cinquecento zich vulde met juist die stilte waarin alles wordt gezegd. Het jaargetijde zorgde voor de storm en regen buiten, wij voor de tranen binnen. De stilte als prelude van een afscheid dat je niet wilt. De introductie van een week zwoegen, praten en het aanhoren van zoveel ellende dat zich niet laat verwerken op een tank benzine, in die storm ergens op de A50. Pijn. Diep. In. Je. Hart.

Die dag, haar terugweg gaf het pijnlijke grondbesef dat het niet alleen om mij ging, niet om mijn leed, niet enkel mijn verhaal. Het had om de ander moeten gaan wanneer deze anderhalf uur lang terug tegen de storm inhuilt en jankt dat niet iedereen een held kan zijn. Dat er ook mensen moeten worden gered, dat de truc dansen op de op de gulden middenweg is. En dat ze dat nog redt, net. Verdomme…

Ollie kreeg ooit de officieuze diagnose 50% zwerver en 100% spartaans te zijn. Een greep uit al zijn tochten van weleer en nu zijn te lezen in Splinters. Het steekt even tijdens het verder lopen.

Advertenties

7 thoughts on “Splinters: als Elisabeth huilt

  1. christinA eijkhout schreef:

    Ik vraag me soms af of het erom lachen misschien de enige verdediging die geoorloofd is, is.

  2. berendjeq schreef:

    Ollie,
    Ik durf te bekennen dat ik niet snel meer tot tranen toe geroerd ben. Te veel, te vaak en te lang waarschijnlijk.

    Maar godverdomme man, wat gruwelijk mooi dit.

  3. J. Smith schreef:

    Schitterend Ollie.
    ‘Het jaargetijde zorgde voor de storm en regen buiten, wij voor de tranen binnen. De stilte als prelude van een afscheid dat je niet wilt.’ Tranentrekkend mooi.

  4. Marielle schreef:

    Ik sluit me aan bij de reactie van Berend. Gewoon omdat hij precies zegt wat ik ook denk.

  5. Biep schreef:

    Adrenaline stormen.

  6. Monique aka @Fleidermaussie schreef:

    Tering wat schrijf je toch mooi en ontroerend!!!!!! Chapeau!

  7. Nottakenyet schreef:

    Ik ben er stil van, Ollie. Prachtig geschreven, en dank voor het inkijkje…

    Ruben.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: