Wil de echte Tristan opstaan?

Powerbabe Makbouli schreef op haar blog een MUSTREAD over het gemis van een collectieve vergelding na de zelfmoord van Tristan, de schutter uit Alphen aan de Rijn. Iets dat vroeg om een reactie…

Het zoeken naar een zondebok wordt ons tegenwoordig knap lastig gemaakt. Zo kweekte ik al vroeg een soort van sympathie voor Ferdi Elsas, de inmiddels overleden moordenaar van Gerrit Jan Heijn. Dat was destijds al het geval. Hoeveel lieden vinden het imago van Willem Holleeder stiekem niet een beetje stoer? Ik weet dat in delen van Amsterdam de moordenaar van Theo van Gogh, Mohammed Bouyeri toentertijd onder een deel van de moslimjongeren als een held werd gezien. Voor Richard Klinkhamer, de man die als moordenaar naar eer en geweten zei dat niets zwaarder is dan het lijk van iemand van wie je hebt gehouden, heb ik ronduit een zwak. Net als het overgrote merendeel identificeer ik me wat graag met de psychopaat in een film. Hannibal Lecter was mijn held. Wat maakt mij dat? Een zieke geest? Sue me. (Get in line though, maar daarover later meer.)

Moeilijk wordt het pas wanneer de collectieve woede zich wil richten op iemand die kwaad doet, maar verpakt zit in een treurig uiterlijk. Neem Robert Mikelsons, de diepgestoorde kinderbepotelaar die tevens een vast lucratieve business van zijn zieke geest wist te maken. Dan mag de Telegraaf hem afschilderen als het Monster van Riga, het ventje ziet eruit als een depressieve druif op sterk water. Had hij de tronie van pedofiel Ad van den Berg gehad, dan zet ik my two cents erop dat de collectieve woede vele malen groter was geweest.

Slechts enkele uren geleden schiet een kind een aantal magazijnen leeg in Alphen aan de Rijn. Doden, gewonden, veel verdriet en een nationaal pseudotrauma als gevolg. (Niemand die zich afvraagt wat voor hiaten er zitten in de geest van personen die een twitterstilte willen houden.) Ik geloof niet dat wanneer Tristan van der Vlis zichzelf  niet van het leven had beroofd, hij als het kwaad werd gezien. Niet eens als zondebok. Om de doodeenvoudige reden dat hij dat niet was.

Bij de aanblik van het gezicht van Tristan zie je Beëlzebub geen vuur opstoken om dood en verderf te zaaien. Je ziet een klein teleurgesteld angstig jongetje met problemen. Je ziet het gezicht van een kind, een eenzaam kind dat niets liever wil dan erbij horen. Dat wat we allemaal willen. En exact dat wat vele malen moeilijker is toe te geven dan je te willen identificeren met de bad guy, met de Hannibal Lecter in ons.

Moorden is lekker, is verslavend. Dat moet wel getuige het gemak waarop mensen in oorlogsgebieden op de meest sadistische wijze worden mishandeld, verkracht, gefolterd en gedood. De mens is een beest. En dat zal het altijd blijven. Het zijn de afspraken die we samen hebben gemaakt dat moorden slecht is. Dat we leven bij de gratie van opgelegde waarden en normen. Het zijn echter dezelfde waarden en normen die ons de das om doen. Wanneer ze overhand nemen en we constant om de oren geslagen worden met wat wel en wat niet kan, dan wordt het collectief in een hoek gedrukt. Wanneer het stichtelijke vingertje streng blijft zwaaien in een maatschappij die in rap tempo verandert, in plaats van een hand te reiken dan zullen er steeds weer nieuwe Tristans opstaan. Dan wordt de grens tussen emotie en cognitie steeds dunner. Behalve voor u. Voor u niet. Voor u zeker niet. U zoekt nog steeds de zondebok, zonder uzelf ook maar één blik waardig te gunnen.

Bron: Geenstijl.nl

Advertenties
Getagged , , , , ,

2 thoughts on “Wil de echte Tristan opstaan?

  1. Wilma schreef:

    4-maal gelezen en ja de kern klopt.Wij mensen maar ook maatschappij,kerk, politiek
    maakt ons tot schier onmachtige wezens.Machteloosheid : KAFKA optima forma
    en natuurlijk wil ik niet exclusief de schuld bij “de maatschappij” leggen omdat Tristan en Tristan alleen verantwoordelijk is maar….deze maar is dus voor het complete beeld van groot belang.

    Het langst bleven mijn ogen dus bij deze tekst hangen :

    Dat we leven bij de gratie van opgelegde waarden en normen. Het zijn echter dezelfde waarden en normen die ons de das om doen. Wanneer ze overhand nemen en we constant om de oren geslagen worden met wat wel en wat niet kan, dan wordt het collectief in een hoek gedrukt. Wanneer het stichtelijke vingertje streng blijft zwaaien in een maatschappij die in rap tempo verandert, in plaats van een hand te reiken dan zullen er steeds weer nieuwe Tristans opstaan.

  2. christinA eijkhout schreef:

    Hoe krijg je het voor elkaar. Knap stuk.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: