Kronkels sterven niet

Wolfje is niet meer. Wolfje mijn makker, mijn maatje. Wolfje was onaangepast. Zoals zijn baasje. Wolfje was mijn held. Wolfje is mijn held. Wolfje heeft een kronkel in haar hoofd. Aangebracht door mensen, die haar mishandelden, die haar schopten en trapten, haar vastbonden aan een boom. De kronkel van Wolf greep me in mijn gezicht, uit het niets. De kronkel van Wolf ging uit het niets voor de kill met mijn hand als een demon, als duivel, als het ultieme kwaad. Nu was ik het, soit. De volgende keer? Een kind? Een strot? Een baby? Wolfje heeft een kronkel. Het gedrag past zich aan, niet de aard. Kronkels sterven niet.

Ik gunde mijn makker de slaap van haar leven in mijn armen. Samen huilen tot de dood ons zou scheiden. Maar Wolfje wordt onderzocht. Dat moest. Ze is net opgehaald en naar het asiel gebracht. Iets juridisch. Bruikleen wanneer het uitkomt. Ze wordt nu getest op onaangepast gedrag. Voedselbak wegtrekken, klapperen met een paraplu, kijken waar de angst zit. Dat heet dierenwelzijn. Niet ’s ochtends in het bos wandelen, leren speuren, een half regenwoud aan takken verzamelen, samen rollen door de modder. Dat heet gewoon baasje. En na al dat ‘dierenwelzijn’ wordt de kronkel ontdekt. Dat waar ik graag voor bloedde. Men zal er achterkomen dat de kronkel van Wolf onbetrouwbaar is, voor de kill gaat uit het niets. Men zal er na acht voedselbakken en tien paraplu’s achterkomen dat het beest een gevaar is voor haar omgeving om haar op een koude vloer te laten inslapen. Kronkels sterven niet.

Wolfje is niet meer. Afgevoerd in een hokje van een paar vierkante centimeter. Ook dat heet dierenwelzijn. Haar laatste blik deed zoveel meer pijn dan alle beten samen. Een team is dood. Wat rest is de herrinering en de wetenschap dat onder de Mantel der Liefde enkel domheid zit verborgen.

Het regent. Ik ga lopen. Zonder paraplu.
Dag boefie, dag makker…

Advertenties
%d bloggers liken dit: