Holle Bolle Bres

Hij hoeft het intellect van Stephen Hawking niet te hebben. Evenmin de kunst van het articuleren als Adriaan van Dis. Geen warme stem als die van Jan van Veen, noch het erudiet zijn als een Frits Bolkestein. Maar van voormalig Lagerhuisdebater Henk Bres zou je net iets meer noten op zijn zang verwachten dan het geblaat waar deze polder-Lurch zich nu van bedient. Waar het logge gevaarte ook maar een podium krijgt, steekt hij van wal over het verbieden van de ‘pedopartij’. Dat lijkt met zijn Haagse krachttermen gegarandeerd scoren, maar Bres doet daarmee niets anders dan eten uit de ‘kindvriendelijke’ handen van de drie pedoseksuele Stooges…

Men kan namelijk van de pedoclub zeggen wat men wil, maar niet dat ze de kunst van marketing niet verstaan. Alles wat de media weet te halen aan nieuwsgaring weten de pedofielen zo te buigen dat het hoe dan ook over hen gaat. Stond ooit in het politieke partijprogramma van de  Partij voor Naastenliefde, Vrijheid & Diversiteit dat kinderen vanaf twaalf jaar seksuele contacten aan zouden mogen gaan, zorgde dit voor een hausse aan reacties. Toeval? Nee. Sterker: het was de inzet om vervolgens het ene na het andere van God losgeslagen ziektebeeld de wereld in te helpen.

Stichting Martijn ziet zichzelf als epicentrum van het universum. Het dient om hen te gaan, om hun wil, hun wensen, hun seksuele behoeften. Zit de secretaris van deze vereniging Ad van den Berg vast wegens het bezit van grote partijen kinderporno, heulen ze samen met Pater Spronck om een lid van de vereniging en tevens een kerkelijke geestelijke de hand boven het hoofd te houden, weten de pedo’s het nog zo te draaien dat het wederom om hen gaat. Ditmaal door een brede ‘ethische discussie’ aan te willen zwengelen of je kleine kinderen al dan niet mag bepotelen. En met dergelijke waanbeelden hebben ze wél de tegenwoordigheid van geest te weten dat ze door alles en iedereen worden uitgekotst. Ze hebben niks meer te verliezen, enkel hun waanbeelden te winnen. Een discussie aangaan is argumenten mogen noemen, zelfs wanneer deze nergens op slaan en zelfs wanneer de uitkomst al vast staat. Geen discussie, een monoloog. Een eenakter van aandachtszieke pedofielen, die zelf als de beste weten dat de hele discussie in begisnel een farce is.

De daadwerkelijke vraag die Henk ‘gooi er een kwartje in en ik kanker een lekker mopje Haags’  Bres zich dient te stellen is de volgende: In hoeverre bedien ik met mijn gewauwel de wensen van deze aandachtzieke club?  Wil Henk Bres namelijk écht een punt maken, dan pakt hij een camera en maakt hij een integer document over de slachtoffers van deze mediapedo’s. Want juist die donkere zijde laat dit clubje ziekelijke narcisten maar wat graag onderbelicht.

Advertenties
%d bloggers liken dit: