Peter R. de Peuter

20110810-125429.jpgEr bestaat enkel één waarheid en dat is die van Peter R. De Vries. Zo bleek gisteren eens te meer tijdens een uitzending van Knevel en van den Brink. De misdaadjournalist die zijn snor heeft ingewisseld voor een poging tot gesoigneerd baardje ging in debat met doorgewinterd oorlogsverslaggever Arnold Karskens. Twee ego’s die de twee evangelische gastheren afserveerden waar ze in beginsel thuishoren, stil in een hoekje. Inzet was een gesprek over het al dan niet doneren aan giro 555 voor de armoede in de Hoorn van Afrika. De Vries pro, Karskens contra. Wat volgde was misschien wel het meest hilarische tv-debat in de geschiedenis van de publieke omroep.

Vooropgesteld dat De Vries altijd een dubbele agenda hanteert, te weten zijn aversie tegen Geert Wilders en in dit geval tegen diens kritiek op de ontwikkelingshulp van dit land. Laat duidelijk zijn dat dit de ware reden van het tv-optreden van de journalist is en het weinig te doen heeft met zijn empathische kwaliteiten jegens de medemens in een land hier ver vandaan. Geholpen door het feit dat De Vries lucht is voor de PVV-politicus en dus steeds nul op zijn rekest krijgt, blijft er voor de commerciële journalist weinig anders over dan zijn gelijk te halen bij de publieke omroep, waar Wilders op zijn beurt geen sjoege geeft.

Het gesprek is nog geen 5 minuten oud en De Vries verwordt ergens op de grens tussen narcisme en autisme van een volwassen man tot een klein verongelijkt kind. Karskens geeft enkel feiten weer wanneer hij stelt dat het overgrote deel van de giften blijven hangen aan de strijkstok. Dat met gesponsorde gelden aangeschaft voedsel door corrupte regeringen achtergehouden wordt. Dat er wapens aangeschaft worden met geld uit het westen. Storten op giro 555 is voor nu de diverse agressors in de kaart spelen. Daar heeft de Vries lak aan. We zijn het namelijk aan onze geschiedenis verplicht. De getergde misdaadjournalist lijkt in iedereen een vijand te zien. Zelfs wanneer De Vries met feiten om de oren geslagen wordt en binnen diezelfde vijf minuten in dit debat eist dat men hem laat uitspreken. Een vaardigheid die hijzelf natuurlijk niet hoeft toe te passen.

Het is bijna jammer dat ook Karskens soms in vervoering raakte door het onvermogen van De Vries een volwassen gesprek aan te gaan. Het was nòg vermakelijker geweest wanneer hij De Vries lijdzaam in zijn eigen strop had laten lopen. Ironie maakt dat De Vries exact dezelfde tactiek hanteert als de man die hem niet ziet staan, Geert Wilders. Beide heren zijn zo vol van zichzelf dat ze niet doorhebben dat ze met het uitvergroten van onderbuikgevoelens telkens een laagje van onze toch al zo flinterdunne beschaving af schaven.

Ook De Vries had ooit ambitie als politicus maar vond godzijdank geen democratische meerderheid. En dat zit hem dwars. Het zit hem dwars dat hij zelfs te licht is bevonden voor servet, laat staan als tafellaken. Peter R. De Vries is niet meer dan een volwassen man die zich gedraagt als een klein kind. Een klein kind dat zijn mond moet houden als volwassenen praten en buiten moet spelen. Diefje met verlos.

Advertenties
Getagged ,
%d bloggers liken dit: