Jan Dijkgraaf heeft spijt van PowNed

In het huis: Jan Dijkgraaf. Hij schreeuwde het levenslicht tegenmoet in 1962. Jan doet iets in de media. Hij begon als verslaggever/redactiechef van het Rotterdams Nieuwsblad en de Haagsche Courant. Vanaf 1992 deed hij Panorama, Metro, Management Team, HP/De Tijd. Jan verzorgde cursiefjes in Sp!ts, verkocht zichzelf aan Pownews, werd een Echte Jan en schrijver van handboeken voor hufters en ZZP’ers. Zo rolt Jan. Hoe een kleine Rotterdammer zo schaamteloos groot kan worden. Een verkooppraatje, een interview:

Hoe verkoopt Jan Dijkgraaf zichzelf?
Ik ben maar een eenvoudige handelaar in gesproken en geschreven woorden. In mijn laatste boek, ‘Leve de zzp’er – nooit meer loonslaaf’, pleit ik er voor dat zzp’ers zichzelf als merk gaan zien. En neerzetten. Zo werd over mij ooit geschreven, door de op jonge leeftijd overleden dichter/columnist Adriaan Jaeggi, dat ik ‘hufter van beroep’ was. Aangezien dat wat geschreven is dankzij internet nooit meer verdwijnt, ben ik van die ‘vloek’ maar een ‘zegen’ gaan maken.

Ben je zo’n klootzak?
Ik heb mezelf geprofileerd als hufter en dat betekent drie dingen: 1. ik word gevraagd ergens iets te doen als er ellende is, 2. ik word daardoor goed betaald en 3. (bijna) iedereen zegt na afloop dat het in de praktijk wel meevalt. Als het gaat om de verkoop van mijn werkvloer- en cadeauboekjes vertrouw ik overigens op twee zaken: 1. het verkoopapparaat van mijn uitgever BBNC, die me toegang tot de winkels verschaft en 2. social media. Ik toeter rond en geef her en der een boek weg aan mensen die voor me gaan rondtoeteren. Recommendation is de manier om te verkopen, tegenwoordig.

Heb je in je omgeving veel gemerkt dat mensen aanhikken tegen verkoop, al dan niet van zichzelf?
Ja. Zelfs mensen die producten of diensten kunnen verkopen, hebben moeite zichzelf te verkopen. Ik zeg dat ook altijd van mezelf, maar dan is het een leugen. Een maniertje. Sales is een gave. En dan met name: de deal closen. Mijn leermeester op het gebied van sales is Evert Bosveld, die ik bij Metro leerde kennen. Evert kan zelfs mijn schoonmoeder voor goed geld verkopen – en dat doet hij niet door met cijfers te strooien, door PowerPoints of andere shit, maar helemaal alleen doordat hij niet alleen zégt mee te denken met zijn klanten, maar het ook te doen.

Wat zijn daarin de voornaamste vragen die je jezelf hebt gesteld, over het merk Jan Dijkgraaf?
De universele vraag van mensen in creatieve beroepen: wanneer hebben ze door dat het allemaal niet zo veel voorstelt? Maar serieus: ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik sinds mijn Metro-hoofdredacteurschap word gekocht in plaats van mezelf verkoop. Met de boekjes die ik nu maak, in een overstelpende hoeveelheid, leer ik veel over verkoop in een zéér traditionele branche. Ik ben op zoek, tussen tikken en slapen, naar een businessmodel dat gaat zorgen dat ik echt geld ga verdienen aan het tikken van boekjes. Royalty’s van 10 tot 15 procent, daar raak ik niet heel opgewonden van.

Het merk Ollie? Hoe zou ik me mogen verkopen volgens jou?
Ik zeg altijd: zoals Evert dat doet. Maar er is nog iemand die ik graag als voorbeeld noem: Claudia Bernard-Grego. Ook die leerde ik bij Metro kennen. Waar Evert oogt als een gemoedelijke buschauffeur, is Claudia een Italiaans hittepetitje tegen wie je geen ‘nee’ durft te zeggen. Of liever: die je net zo lang blijft stalken tot je ‘ja’ zegt. Ik zou dat niet kunnen, zou al 100 keer hebben gedacht ‘dan niet’, dus ik heb grenzeloos respect voor mensen die dat wel kunnen.

Wat is voor voor jou authentiek verkopen? Wanneer is het merk Jan Dijkgraaf op zijn best?
Dat je verkoopt met de instelling dat het ook niet door mag gaan – en dan even goede vrienden blijven. Als je die rust kunt uitstralen, dan voelt dat voor mij het beste. Ik heb zelf een rijke vrouw. Dat helpt me ontzettend om nooit te hoeven verkopen vanwege het geld. Snap je? Dat geeft zo’n rust, dat verkopen opeens heel makkelijk wordt. En verder hoort voor mij bij authentiek: snel. Ik ben van de spontane deals, er moet geen weken overheen gaan. En die snelheid mag me dan ook best wat (extra) geld kosten.

Spontane deals sluiten dus. Moet je daarvoor nog netwerken? Lijkt me niet helemaal je kopje thee.
Netwerkbijeenkomsten voor zzp’ers zijn vaak zo sneu. Allemaal mensen met te weinig werk op zoek naar werk. En iedereen heeft het drukdrukdruk. En het gaat primaprimaprima. Ik ben zelf meer van de één-op-één, een broodje eten, een koffie drinken of een etentje. Interessanter en waardevoller. En qua sales ook aantrekkelijker.

Wanneer bloeide een dergelijk interessant en waardevol gesprek uit tot je mooiste saleservaring?
De EK-krant die we in 2004 maakten naast de gewone Metro. Drie weken lang een extra krant, alleen voor mannen en andere voetballiefhebbers, rond het EK voetbal in Portugal. Uitgerekend op de achterkant van de spreekwoordelijke sigarendoos. Dat dat allemaal lukte, voelde zo goed!

Nederland vloog er destijds in de halve finale tegen Portugal uit, geen medaille. Wat is de keerzijde van jouw edelmetaal?
Dat ik mezelf verkocht aan PowNed – en niet luisterde naar mijn gevoel…<<

Advertenties

One thought on “Jan Dijkgraaf heeft spijt van PowNed

  1. christinA eijkhout schreef:

    Leuk interview. Weer eens een heel andere kant, zowel van jou als van Jan Dijkgraaf.
    Alleen ben ik nieuwsgierig waar Jan Dijkgraaf de klemtoon legde in de zin:
    “Evert kan zelfs mijn schoonmoeder voor goed geld verkopen”
    Was dat op “zelfs” of op “mijn”. 🙂

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: