Liefdesbrief Barbara Rijlaarsdam aan Henk Bleker

Lieve Henk,

Je geest is moe, je lichaam oud. Toch houd ik van je.
Je handen steunen je gezicht op een stok, turend over het erf. Je boerenpetje, je kiel, je pijp. Toch houd ik van je.

Lieve Henk, mooie man. Jij de gekartelde slijpsteen voor mijn geest. Jouw gezieltoogd grijs op de loofgronden van mijn bestaan. Toch houd ik van je.

Jouw Brylcreem versus mijn Popfoto, pruimtabak versus nederwiet. Geranium, Vergeetmeniet. Jij, een eigen huis. Ik een studentenkamer. Drie hoog. Jouw stok gekerfd, door erosie gehavend. De mijne: Hennes en Mauritz.
Toch houd ik van je.

Jouw grootouders waren slaven, de mijne gescheiden. Jouw reep was koetje, de mijne Milka. Jouw gastarbeiders, mijn matties. Mijn dromen, jouw herinnering. Mijn wensen, jouw zwarte vlek. Jouw ondergang, mijn opkomst. Jouw dalen, mijn vlucht. Toch houd ik van je.

Want Henk, als wij samen zijn is er geen tijd, leven we niet op de klok, maar op getij. Jouw passie is als een sonate, een hemels gezang. Wanneer je me zoent, me koestert. Hier, nu, hiernamaals. Dat je me neemt in de Biesbos of Bikbergen. Dat je me laat vonken in de Vuursche of me tegen de Utrechtse Heuvelrug zet. Zolang je dat toestaat, zolang dat nog kan. Houd je ook van mij lieve Henk?

Henk?

Advertenties
%d bloggers liken dit: