Let’s get ready to Grimbo!

Zo dan! Stukje talent naar de mensen toe dan. Zijn naam: Grimbo. Da Grimbo. Huisvriend van Humberto Tan, souffleur van Martin Gaus en Tweep de la Tourette pur sang. Da Grimbo schrijft de facts that figure, begint daar waar Pierre van Ostade ophield. De one hundred and eighty op de verbale schaal van Richter. Het epicentrum in de Staat van Verwarring. Custom made content geserveerd op een bedje van blauw. Gooi je haar los, start de applausband en maak ons GAK! – Let’s get ready to Grimbo!

 

 

LOVERBOYS

Laat ik voorop stellen dat ik geen hekel heb aan Valerio Zeno en Dennis Storm. Ik ken ze verder niet. Maar op het eerste oog lijken het mij een paar sympathieke gasten en ik moet over het algemeen wel lachen om hun programma’s. Dat ze er wat bijzondere hobby’s op nahouden neem ik voor lief. Ik blijf niet voor ze thuis, maar als ik er langs zapp blijf ik meestal wel bij ze hangen.

Dat was nu precies wat er gisteravond gebeurde. Zappend op de bank, beetje hangen voor de nachtdienst weer zou beginnen. En daar was Loverboys. Het gezamenlijke programma van de beide heren. Een programma dat ondanks de wat lullig gekozen naam best leuk is om te kijken. Valerio en Dennis doen, meestal wat knullig, pogingen om relaties te redden of te starten en helpen de social nerds der maatschappij met tips en trucs om ook buiten de digitale snelweg om met mensen te communiceren. Een soort Robert ten Brinks. Maar dan leuker.

Maar toen kwam de eerste aflevering van 2012. Kekke introtune, mooi artistiek filmpje, een ‘wat gaan wij doen dit seizoen’-statement van Valerio en een rimshot grapje van Dennis. De usual, zeg maar. En toen begonnen ze. Met wat Dennis, ongetwijfeld op voordracht van de productie een ‘mooie pittige zaak’ noemde.

Die pittige zaak was ingestuurd door Steffan. En Steffan kwam in beeld. En Steffan begon te praten. En ik herkende Steffan. Niet persoonlijk hoor. Ik herkende het type Steffan. U heeft het misschien niet gezien, dus laat mij u even bijpraten. Mocht u behoefte voelen, u kunt Steffan ook zelf terugkijken natuurlijk.

Steffan is een beetje het type ‘zuipkeetindrinker’. Buitengebied accent, de haartjes vol gel, bakkebaardje, oorbelletje, roomblank, overhemdje onder het grijze vest en van dat overhemdje natuurlijk de boordjes omhoog.

Steffan had spijt. Niet van wat Steffan gedaan had. Maar van wat de oude Steffan gedaan had. Steffan was namelijk verslaafd geweest. Aan blowen. En dat ‘medicijn’ had zijn relatie verpest. Steffan’s buien werden versterkt. Steffan was al wat agressief en onder invloed van de cannabis was dat allemaal niet veel beter geworden. En toen was de mishandeling begonnen van zijn vriendin. Niet fysiek hoor. Geestelijke mishandeling. Gewoon kleine dingetjes. Beetje agressieve lichaamshouding, beetje dreigend, een beetje in de sfeer van ‘ik rij mij kapot tegen een boom voor het huis van je ouders en bezorg jou, je ouders en je zusje een trauma’. U kent het wel, dat soort kleine dommigheden die een mens soms roept. O, en nog wat dingen waarvan Steffan echt bij god niet meer wist wat hij precies gezegd had. Dat zijn meestal de nog kleinere dingen die de Steffans van deze wereld zo makkelijk vergeten. Niet Steffan zijn schuld hoor. De oude Steffan. Want ja, het medicijn hè?

En Steffan zat daar maar te praten en te praten. En alles in Steffan straalde spijt uit. Spijt van wat de oude Steffan had gedaan. Hoewel, spijt. Het was meer een soort van afstand. Deze Steffan zat over de vorige Steffan te praten en hem te veroordelen. Zo hard mogelijk. Alsof deze Steffan op die manier de oude Steffan van zich af kon trappen en zich zo van al zijn oude zondes kon afkeren. Met zinnen als ‘Dat doe je gewoon niet’ en ‘dat kun je gewoon niet maken’ werd de oude Steffan keihard veroordeeld en trachtte de nieuwe Steffan te laten zien dat hij toch echt een goeie gast was. ‘Dat is niet wie ik ben’ zo zei Steffan om de haverklap.

En ik geloof in spijt. Echt wel. Maar Steffan geloofde ik niet. En waarom niet? Als Steffan spijt zou hebben zou hij vertellen wat er echt allemaal gebeurd was. En als hij echt dingen vergeten was, dan zou hij vertellen wat anderen hem hadden horen zeggen. Alles. Want dat weet Steffan. Echt wel. En Steffan zou zijn ex vriendin, die hij zo graag terug wilde, niet consequent als ‘dat meisje’ betitelen. Als hij ook maar enige vorm van respect en spijt zou hebben gehad voor ‘dat meisje’, dan zou hij het woord ‘meisje’ niet eens meer door zijn strot heen krijgen. Want daar spreekt in de door Steffan gebruikte vorm zo veel bezitterigheid en eigen bedachte superioriteit uit dat mijn weinige nekharen inmiddels recht overeind waren gaan staan. En dan zo’n zin als ‘iets in mij zegt mij: dat meisje is mij ook nog niet vergeten’. Echt. Het is dat ik wel wat gewend ben en bovendien niet zo ruim in mijn spaargeld zit, want anders had mijn televisie nu een heel groot gat gehad, ter hoogte van het hoofd van Steffan.

Types als Steffan verdienen een tweede kans. Of in dit geval waarschijnlijk een vijfendertigste. Maar dan wel alleen. En misschien later met een ander ‘dat meisje’ die niet tot de grond toe is afgebrand  door de oude Steffan.

Maar ‘dit meisje’ verdient een leven. Dus als Steffan een kerel is, dan realiseert hij zich dat zijn gedrag dan misschien verandert is, hij is nog steeds de ‘keiharde lul’ die het leven van ‘dat meisje’ tot een hel gemaakt heeft. En dat zal hij moeten accepteren. En daaruit volgt eigenlijk maar een logische conclusie: ik laat haar met rust. Of heel misschien: Ik stuur haar een brief. Waarin ik uitleg dat ik spijt heb. Wat ik gedaan heb en wat ik mij realiseer dat ik heb aangericht. En dan maar hopen. En verder niks.

Maar nee. Steffan grijpt de macht van de camera om haar te dwingen zijn verhaal aan te horen. Want wie zegt er nou nee tegen de camera?

En onze loverboys? Die noemen Steffan een keiharde lul, spreken hem drie keer semi-streng aan en gaan vervolgens op pad. Met de camera. ‘Dat meisje’ overvallen. We zien een jonge griet, op haar werk, of stage waarschijnlijk. Zo jong is ze nog. Onze loverboys vertellen triomfantelijk dat ze een verrassing voor haar in petto hebben en beginnen een praatje pot.  Ze noemt wat hobby’s op, zegt af en toe wat af te spreken met jongens en houdt zich overduidelijk in. Ze onthoudt ons niet alleen het zicht op het achterste van haar tong. We zien nog niet eens het puntje. Ze slikt drie keer als ze over haar vorige relatie moet beginnen. Die vrolijk lachend door Dennis wordt aangesneden. Daar wil ze het niet over hebben. Die is ‘niet zo prettig afgelopen, een paar maanden geleden’. Wat zien wij, televisiekijkers? Althans, wat zien wij, televisiekijkers met enige ervaring op het gebied van fucked up relaties? Wij zien een angstig kijkende jonge vrouw, nog worstelend met de naweeën van de pubertijd, wiens prille volwassenheid volledig, maar dan ook VOLLEDIG verneukt is door een klootzak met een egoprobleem.

Maar Dennis en Valerio zien dat niet en blijven vrolijk lachen. Althans, ze doen alsof ze het niet zien en blijven vrolijk lachen. ‘Ja, wij hebben een verrassing, wij fixen dingen op het gebied van de liefde. Enig idee wie ons gestuurd heeft?’ Zij weet het waarschijnlijk al lang, maar krijgt zijn naam haar strot niet meer uit. Uiteindelijk, door middel van subtiele hints, weten onze loverboys toch de naam van Steffan uit haar te persen. En zij loopt rood aan. Haar lippen persen zich samen. Haar hele lichaamshouding en uitspraken schreeuwen uit; LAAT MIJ MET RUST! Valerio heeft nog de tegenwoordigheid van geest om moeilijk te kijken, maar blijft maar om voorbeelden vragen. Dennis staat schaapachtig met omhoog gekrulde lippen voor zich uit te kijken. Maar er is helemaal niemand die denkt: Waar zijn wij in godesnaam mee bezig? Dit slachtoffer heeft zich na maanden eindelijk een soort van weten te herpakken. En zij is een positieve uitzondering. Vrouwen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld blijven jaren en jaren en jaren zitten in een onmogelijke positie, regelmatig tot ernstig letsel of de dood er op volgt. En nu hebben we er hier eentje die heeft weten te ontsnappen uit de hel van haar leven, waarschijnlijk door de gelukkige positie dat ze nog onder invloed van haar ouders was en wat doen onze liefdesredders? Die proberen haar terug te praten. Hop, ga jij de hel maar weer binnen. En succes er mee. Godzijdank is ze sterk en weigert ze iedere verdere medewerking. Ik was echt gek geworden anders.

Dennis en Valerio, jullie hebben de zelf bedachte positief grappige betekenis van het woord ‘Loverboys’ weer voorzien van de nare bijsmaak die het woord voor jullie programma al had. Dit was een faal tot het maximale. Ga jullie heel, heel diep schamen. Eikels.

….

U wilt da Grimbo, de hele Grimbo en niets anders DAN da Grimbo? Surf dan als een malle naar zijn oewebstek.

Advertenties
%d bloggers liken dit: