Politie heeft medelijden met opa Ivo

Insert Ivo Opstelten, de Freek de Jonge van de politiek. Ivo is van de keiharde aanpak. Zo roept Ivo al tijden dat hij crimineel tuig keihard gaat aanpakken. Nobody fucks with Frank de Grave Ivo Opstelten. Zero tolerance en zo. En toegegeven dat doet hij goed, die keiharde aanpak. Probleem is alleen dat opa Ivo zo seniel aan het worden is dat hij de verkeerde aanpakt. Het is notabene zijn eigen personeel dat hem tegen zichzelf in bescherming wil nemen. Arme opa Ivo.

Geachte minister Opstelten,

HOE DURF IK DE MINISTER EEN FATSOENLIJKE CAO TE VRAGEN…….

Als anderen slapen, mag ik waken. Ik mag werken op zaterdag en zondag. Alle feestdagen mag ik mijn uniform aan. Ik mag handhaven bij grote evenementen en sportspektakels. Ik mag mijn lijf insnoeren in een veiligheidskorset. Ik mag al mijn gereedschap, zolang het allemaal aan mijn koppel past, om mijn heupen hangen en het rondsjouwen tot mijn botten schrijnen.

Ik mag, soms….drie avonden achter elkaar, mijn prakje opwarmen in de magnetron. Soms wel twee keer op een avond, omdat het tussendoor nog even koud werd, door een spoedklusje. Ik mag de sleutels van een dienstauto pakken en lekker een beetje rondtoeren. Ik mag ook gas geven, ik mag hard rijden, “met toestemming” door rood, om er wel binnen vijftien minuten te zijn.

Ik moet daarbij voorzichtig zijn, maar mag risico’s nemen. Ik mag door de kots van dronken horecapubliek lopen. Ik mag in de stront staan bij een ongeval in een gierput. Ik mag ook stervende mensen reanimeren omdat ik er toch vaak als eerste ben. Ik mag uitzinnig, emotioneel publiek op afstand houden.

Ik mag handschoenen aantrekken om geen bloed aan mijn handen te krijgen. Ik mag misselijk worden van de stank van een vereenzaamd en vergeten lijk. Ik mag uitleggen aan een slachtoffer van geweld, dat de rechter-commissaris in alle wijsheid heeft besloten, de dader te schorsen en naar huis te sturen. Ja, ik mag ook stiekem huilen bij de plotselinge dood van een kind op straat. Ik mag bekeuringen uitdelen en daarbij mag ik steeds weer aanhoren, of ik nou echt niks beters te doen heb.

Van mijn chef mag ik horen of ik mijn productie haal. Ik mag met een afgerukt been slepen op een duistere mistige spoorbaan, waar honderd meter verder een grote gele intercity stilstaat. Ik mag er de machinist als eerste opvangen. Daarna mag ik daar in macabere resten zoeken naar een naam en adres. Als het in de buurt is, mag ik gaan vertellen dat iemand nooit meer thuis zal komen en heb ik ook geen antwoord op: waarom?

Ik mag niet beledigd of vernederd worden, maar hoor dodelijke ziektes over me uitroepen. Ik mag vechten bij een aanhouding. Als het echt helemaal niet anders kan, mag ik zelfs schieten. Ik mag dat in een fractie van een seconde beslissen over dood en leven, van mij of een ander………

Ik buig mijn hoofd en schaam mij diep. Ik ben eigenlijk maar een verwende politieman.

Advertenties
%d bloggers liken dit: